Filtresiz Zamanlar…
Fotoğraf makinelerinin bu kadar net çekim yapamadığı, içinde bulunduğumuz ana dair her ayrıntının görünmediği zamanları özlüyorum galiba.
Kiminin gözü açık kiminin kapalı, kiminin yamuk yumuk çıktığı ama herkesin gerçekten içinde bulunulan o çok eğlenilen anla ilgilendiği zamanlar. Gözümüzün etrafındaki çizgilere değil, ne kadar mutlu göründüğümüze dikkat ettiğimiz zamanlar.
Büyük büyük, hatta gözlerimizden yaşlar gelene kadar güldüğümüz, “İçim sıkılıyor” diye bir arkadaşımızı aradığımızda hemen bir araya geldiğimiz, sıkıntımızı pay edince nasıl kuş gibi hafiflediğimize şaşırdığımız günleri özlüyorum. Arkadaşımızın derdiyle dertlenip mutluluğuna gerçekten sevindiğimiz zamanlar.
Birine başımızdan geçen bir olayı anlattığımızda soru yağmuruna tutulduğumuz ya da tavsiyelere boğulduğumuz değil, “Kafana takma” deyip o derdin üzerinden hoplayıp geçtiğimiz, her zaman her şeyi çözmek zorunda olmadığımız zamanlar.
Hakikatin bu kadar net olmadığı zamanları özlüyorum ben; filtresiz, neşeli zamanlar…
İpek Danış
